تمناي وصال

جرس کاروان

سحر — Thu, 03 May 2012 14:52:00 GMT

از زندگانيم گله دارد جوانيم

شرمنده جواني از اين زندگانيم

دارم هواي صحبت ياران رفته را

ياري کن اي اجل که به ياران رسانيم

پرواي پنج روز جهان کي کنم که عشق

داده نويد زندگي جاودانيم

چون يوسفم به چاه بيابان غم اسير

وز دور مژده جرس کاروانيم

گوش زمين به ناله من نيست آشنا

من طاير شکسته پر آسمانيم

گيرم که آب و دانه دريغم نداشتند

چون ميکنند با غم بي همزبانيم

اي لاله بهار جواني که شد خزان

از داغ ماتم تو بهار جوانيم

گفتي که آتشم بنشاني ولي چه سود

برخاستي که بر سر آتش نشانيم

شمعم گريست زار به بالين که شهريار

من نيز چون تو همدم سوز نهانيم

ديوان شهريار - غزل شماره? 98

چه ميکشم

سحر — Thu, 26 Apr 2012 13:09:00 GMT

در وصل هم ز عشق تو اي گل در آتشم
عاشق نمي شوي كه ببيني چه مي كشم

با عقل آب عشق به يك جو نمي رود
بيچاره من كه ساخته از آب و آتشم

ديشب سرم به بالش ناز وصال و باز
صبحست و سيل اشك به خون شسته بالشم

پروانه را شكايتي از جور شمع نيست
عمريست در هواي تو مي سوزم و خوشم

خلقم به روي زرد بخندند و باك نيست
شاهد شو اي شرار محبت كه بيغشم

سروي شدم به دولت آزادگي كه سر
با كس فرو نياورد اين طبع سركشم

هر شب چو ماهتاب به بالين من بتاب
اي آفتاب دلكش و ماه پريوشم

لب بر لبم بنه بنوازش دمي چو ني
تا بشنوي نواي غزلهاي دلكشم

ساز صبا به ناله شبي گفت شهريار
اين كار تست من همه جور تو مي كشم

ديوان شهريار -غزل شماره? 85

هم نفس

سحر — Mon, 12 Sep 2011 15:41:00 GMT

جاي امن بودنم گرمي آغوش توست

دلي دارم نازنين که هميشه پيش توست

به من بگو کدوم صدا با تو هنوز عاشقانه مي خونه؟

کدوم دل درد آشنا مثل دل من به پات مي مونه؟

همه عمر...

سحر — Mon, 23 Aug 2010 17:48:00 GMT

آنقدر خواستيم و نشد،

تا نشد كه ديگر بخواهيم...

سحر

...

سحر — Thu, 06 May 2010 10:59:00 GMT

مي خواستم زندگي کنم ، راهم را بستند
ستايش کردم ، گفتند خرافات است
عاشق شدم ، گفتند دروغ است
گريستم ، گفتند بهانه است
خنديدم ، گفتند ديوانه است
...

دنيا را نگه داريد ، مي خواهم پياده شوم.

دكتر علي شريعتي

...

سحر — Tue, 04 May 2010 16:52:00 GMT

اگه درستي خرابم مي کنه، خراب مي شم،

اگه خرابي درستم مي کنه، بازم خراب مي شم،

درستي هرگز آبادم نکرد،

بلکه ويرانه هاي ديگران را هم بر سرم آوار کرد.

ويران بشي دنيايي که توش از درستي بايد عرق شرم بريزي، و سرافکنده باشي.

يادم نمي ره روزي رو که از مردي شنيدم که گفت: کاش زنم رقاص بود ولي تا اين حد مقيد نبود!

امروز هم شنيدم کسي به من گفت: اگه بي بندوباري درستت مي کنه پس باش!

داستان غيرت توهمي بيش نيست، چون اگر واقعيت داشت پيش از هر کسي، نسبت به خودت داشتي.

اگر نداشتي پس مادر و خواهر و همسر همه افسانه است، حرمتي در کار نيست.

دنياي بي غيرتي! خودت به سراغم بيا و با خودت ببر و نذار بيش از اين سرافکنده باشم.

تف به روم، تف.

مي گريد

سحر — Thu, 25 Dec 2008 21:26:00 GMT

بي كسي،

خود به حالم مي گريد امشب ...

يا ارحم الراحمين

سحر — Tue, 23 Dec 2008 21:32:00 GMT

مي گويند امروز تو را با اين نام صدا کنم،

با همين نام صدايت که نه،

بي صدا فريادت مي کنم:

يا ارحم الراحمين ...

همراه راه هاي رفته و نرفته ام،

همنفس نفس هاي به شماره افتاده ام،

همسفر جاده آرزوهاي بر باد رفته ام،

تنها تو بر چشمان ملتهب بوسه مي زني،

تنها تو اشک از گونه ها مي زدايي،

تنها و تنها تو بر سر سودايي آشفتگان

دست نوازش مي کشي ...

بغض آسمانت امروز به باران نشست،

و بر بام خانه من هم باريدن گرفت،

و تو با زبان باران با من سخن گفتي ...

گفتي که ميهمان و ميزبان تويي،

گفتي که درد و چاره و درمان تويي،

گفتي که پناه بينوايان تويي،

گفتي که آغاز و پايان تويي،

گفتي که دستان را دامان تويي،

گفتي که امان ...، امان ...، امان ... تويي.

سحر

مهلتي براي قرباني شدن

سحر — Wed, 10 Dec 2008 21:50:00 GMT

باز آمدم،

دست از پا درازتر،

مثل هربار

خسته، شاکي، نالان،

شفا مي خواهم، مرهم، درمان.

دل مي دهي، مي شکنند،

پس مي آورند، که تحفه اي قابل بياور!

جان مي دهي، مي گيرند،

و مي گويند: چرا پس مرده اي؟!

چشم باز مي کني مي بيني

مهلت قرباني شدنت هم بسر رسيد ...

دل شکسته کيلويي چند؟

در اين بازار سياه معرفت،

نامردمان، انصافتان ما را کشت ...

انصافتان ما را کشت.

سحر

شاهزاده و پري

سحر — Fri, 08 Aug 2008 16:07:00 GMT

ترانه سرا: عبدالجبار كاكائي

كي مي دونه وقتي بارون مي زنه

ديگه دور خنده ها تموم مي شه

گلا پر مي كشن از رو شاخه ها

طاقت پرنده ها تموم مي شه

كي مي دونه پاي ديواري كه نيست

يه روزي قرار مي ذاشتيم من و تو

زير اين سقفي كه افتاده رو خاك

چه شب و روزايي داشتيم من و تو

ما دو عكس رنگ و رو رفته ي تار

لاي عكساي پر از گرد و غبار

تو پري قصه هاي كا غذي

من ولي شاهزاده ي يكه سوار

زد و مثل همه عاشقي ما رو

سر اين كوچه يه روزي كاشت و رفت

مث دوس داشتناي دروغكي

زندگي هم ما رو قال گذاشت و رفت

واسه اين شاهزاده ي برهنه پا

كي مي خنده كي ديگه ناز مي كنه

كي مياد پنجره هاي بسته شو

رو به ايوون طلا باز مي كنه

من دوباره پاي ديوار اومدم

دنبال خاطره هاي بي صدام

نكنه قرارمون يادت بره

من همون شاهزاده ي برهنه پام